Η παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1994 δεν ξημέρωσε ποτέ πραγματικά για την Ερμιόνη Αργολίδας. Λίγες ώρες πριν από την αλλαγή του χρόνου, η αποκάλυψη ενός εγκλήματος σημάδεψε για πάντα τη μεταπολιτευτική Ελλάδα: ο 6χρονος Νικολάκης βρέθηκε σεξουαλικά κακοποιημένος και δολοφονημένος από τον ίδιο του τον πατέρα, Μανώλη Δουρή, όπως αποκαλύφθηκε λίγες μέρες αργότερα.

Μία υπόθεση που συγκλόνισε όσο λίγες, προκάλεσε σοκ, δημόσια οργή και μια σειρά ερωτημάτων που ακόμη και σήμερα παραμένουν αναπάντητα.

Μια οικογένεια στο περιθώριο

Όταν η υπόθεση αποκαλύφθηκε, οι δημοσιογράφοι που έφτασαν στην Ερμιόνη άκουσαν από κατοίκους και συγγενείς πράγματα που σκιαγράφησαν μια οικογένεια βουτηγμένη στη δυστυχία και την παραμέληση. Τα παιδιά του Δουρή ζούσαν σε άθλιες συνθήκες: νηστικά, ξυπόλητα, χωρίς να πηγαίνουν σχολείο, συχνά κακοποιημένα και χτυπημένα.

Δύο χρόνια πριν από το έγκλημα είχε ξεσπάσει σάλος όταν ένας 76χρονος συγχωριανός είχε κατηγορηθεί για σεξουαλική κακοποίηση ενός από τα παιδιά της οικογένειας. Η ιστορία αυτή είχε αποκαλύψει πλευρές μιας οικογενειακής ζωής που βρίσκονταν πολύ μακριά από οτιδήποτε φυσιολογικό.

Η μοιραία νύχτα

Το απόγευμα της 30ής Δεκεμβρίου 1993 ο μικρός Νίκος επέστρεψε σπίτι από το γήπεδο όπου έπαιζε με συνομήλικα παιδιά. Γύρω στις 6 το απόγευμα επέστρεψε σπίτι, μαζί με έναν συνομήλικο ξάδελφο του, που ήταν και ο τελευταίος άνθρωπος που είδε τον Νικολάκη πριν από το τραγικό γεγονός. Σύμφωνα με τα στοιχεία που είχε συγκεντρώσει η αστυνομία, στο προαύλιο ο πατέρας συνάντησε το παιδί του και το ρώτησε πού ήταν και γιατί είχε αργήσει να γυρίσει σπίτι. Ανυποψίαστο το παιδί για όσα θα ακολουθούσαν, του απάντησε ότι είχε πάει με τον ξάδερφό του και με άλλα παιδιά στο γήπεδο για να παίξουν.

Ο Δουρής το χτύπησε και με τη βία το οδήγησε μέσα σε μικρή αποθήκη, στο προαύλιο του σπιτιού. Το παιδί αντιδρούσε και εκείνος το ξαναχτύπησε. Το έβαλε πάνω σε έναν πάγκο, του έβγαλε τα ρούχα και αφού το φίμωσε για να μην φωνάζει, το βίασε.

Στη συνέχεια του έφραξε το στόμα και τη μύτη με τα χέρια για να μην φωνάζει με αποτέλεσμα το παιδί να πεθάνει από ασφυξία. Λίγη ώρα μετά βγήκε έξω, είδε ότι δεν υπήρχε κανένας μάρτυρας και γύρισε στην αποθήκη.

Μετά το έγκλημα, έντυσε το παιδί, μετέφερε το σώμα στο σημείο όπου αργότερα βρέθηκε. Όσο περνούσε η ώρα και ο Νικολάκης δεν εμφανιζόταν, ο Μανώλης Δουρής και τα μέλη της οικογένειας του βγήκαν από το σπίτι και άρχισαν να ψάχνουν παντού χωρίς αποτέλεσμα.

«Μου σκότωσαν το παιδί, δεν πρόκειται να το βρούμε ζωντανό», κραύγαζε ο Δουρής, δίνοντας μια ανατριχιαστική παράσταση θρήνου που πάγωσε την Ερμιόνη. Ενώ συγχωριανοί, συγγενείς και αστυνομικές δυνάμεις χτένιζαν σπιθαμή προς σπιθαμή την περιοχή, ο ίδιος παρίστανε τον απαρηγόρητο πατέρα.

Η κορύφωση του κυνισμού ήρθε κατά τη διάρκεια των ερευνών: Ο Δουρής, έχοντας μαζί του το άλλο του παιδί, οδήγησε τα βήματά του ακριβώς στο σημείο όπου ο ίδιος είχε κρύψει τη σορό του μικρού του γιου. Εκεί, προσποιήθηκε ότι το ανακάλυψε τυχαία, ξεσπώντας σε λυγμούς και εκτοξεύοντας κατάρες εναντίον του υποτιθέμενου δολοφόνου, σε μια προσπάθεια να απομακρύνει κάθε υποψία από το πρόσωπό του.

Το πτώμα του μικρού Νικολάκη ήταν κρυμμένο σε έναν μαντρότοιχο αλάνας, που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από το σπίτι της οικογένειας.

Η σύλληψη του Μανώλη Δουρή και η ομολογία

Η ελληνική κοινωνία παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα τις έρευνες για τον εξαφανισμένο 6χρονο Νικόλα, μέχρι τη στιγμή που η είδηση της σύλληψης του πατέρα του, Μανώλη Δουρή, προκάλεσε σοκ. Οι αντιφάσεις στην κατάθεσή του και το γεγονός ότι «ανακάλυψε» τη σορό σε ένα σημείο που μόνο κάποιος που γνώριζε θα έψαχνε, οδήγησαν την Αστυνομία στην ομολογία του.

Στην ανάκριση, ο Δουρής προσπάθησε να δικαιολογηθεί επικαλούμενος μια «σπάνια ασθένεια» που τον μεταμόρφωνε σε αγρίμι. «Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου», υποστήριζε. Το παρελθόν του ήταν ήδη βαρύ: ο πόλεμος στην Κύπρο το 1974 του είχε αφήσει ανεπούλωτα ψυχικά τραύματα. Οι γιατροί μιλούσαν για το «Σύνδρομο της Κύπρου», αποτέλεσμα των φρικιαστικών σκηνών που έζησε στο μέτωπο.

Λίγο μετά την κηδεία του παιδιού του, ο Δουρής ανακάλεσε τα πάντα. Δήλωσε αθώος και επιτέθηκε στη σύζυγό του, Γεωργία, κατηγορώντας την πως εκείνη και ο εραστής της σκότωσαν τον μικρό Νικόλα. Παρά τις νέες δηλώσεις, προφυλακίστηκε με ομόφωνη απόφαση.

Η καταδίκη και οι σκιές της αμφιβολίας

Η δίκη του Μανώλη Δουρή / Φωτ. αρχείου Eurokinissi
Η δίκη του Μανώλη Δουρή / Φωτ. αρχείου Eurokinissi

Το δικαστήριο ήταν καταπέλτης: Ισόβια για την ανθρωποκτονία, 20 χρόνια για τον βιασμό και 1 έτος για ασέλγεια. Η απόφαση ικανοποίησε το κοινό αίσθημα, όμως οι αμφιβολίες δεν άργησαν να εμφανιστούν.

Χρόνια αργότερα, τόσο ο γιος του, Δημήτρης, όσο και η σύζυγός του, υποστήριξαν σθεναρά την αθωότητά του. «Ήταν ο τέλειος ένοχος: φτωχός, αγράμματος, με ψυχολογικά προβλήματα», έλεγε η Γεωργία, φωτογραφίζοντας ως πραγματικό δράστη έναν ευυπόληπτο συγχωριανό τους. Τις αμφιβολίες ενίσχυσε και ο ιατροδικαστής, σημειώνοντας πως οι τρίχες που βρέθηκαν στο άψυχο κορμί του παιδιού δεν ανήκαν στον πατέρα του.

«Από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης των εγκληματολογικών εργαστηρίων μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω η ταυτότητα του δολοφόνου του παιδιού. Μπορεί άλλος να είναι ο βιαστής κι άλλος ο δολοφόνος» είχε υποστηρίξει ο καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης που είχε ερευνήσει το θέμα. Το δικαστήριο πάντως έκρινε τον Δουρή ένοχο για όλες τις κατηγορίες.

Η αυτοκτονία που «έκλεισε» την υπόθεση

Για τον Μανώλη Δουρή, η δικαιοσύνη δεν ήρθε μόνο από τα δικαστήρια, αλλά και από τους συγκρατούμενούς του. Στα δύο χρόνια της κράτησής του, άλλαξε τέσσερις φυλακές, πέφτοντας θύμα άγριων ξυλοδαρμών και βιασμών. Στις 24 Φεβρουαρίου 1996, δόθηκε ο επίλογος. Ο Μανώλης Δουρής βρέθηκε κρεμασμένος με ένα καλώδιο τηλεόρασης μέσα στο κελί του.

Για πολλούς η υπόθεση έκλεισε εκεί. Για άλλους, ο πραγματικός δολοφόνος του μικρού Νικόλα δεν τιμωρήθηκε ποτέ.